Dobry projekt znaczy bezpieczny Inwestor od architekta oczekuje, aby budynek był ładny, funkcjonalny, tani w budowie i eksploatacji. Dyskusje najczęściej dotyczą kształtu budynku, układu pomieszczeń, wykończenia oraz architektury terenu zewnętrznego. Bezpieczeństwo traktowane jest jako smutny i obowiązkowy element w kosztorysie, który dodatkowo ogranicza możliwości twórcze architekta. Projektanci budynków, przede wszystkim architekci i konstruktorzy muszą przy wykonywaniu swej pracy stosować się do olbrzymiej ilości przepisów prawnych. Ma to na celu eliminację powstawania budynków na podstawie błędnie wykonanych dokumentacji technicznych. Skutkiem takiego faktu mogą być: - brak odbioru budynku przez służby kontrolne (PINB, PSP czy PIP...); - niedostosowanie konstrukcji do rzeczywistych obciążeń, a w następstwie katastrofa budowlana; - niedostosowanie struktury budynku do planowanego sposobu użytkowania go - zbyt długie drogi ewakuacyjne, brak odpowiednich parametrów sanitarnych, brak prawidłowego rozmieszczenia wydzieleń przeciwpożarowych (zwłaszcza w przypadku pionowych dróg ewakuacyjnych w postaci klatek schodowych), brak wyposażenia budynku w odpowiednie środki bezpieczeństwa...; - nie zwrócenie uwagi na zagrożenia wybuchowe i umieszczenie instalacji bądź materiałów powodujących takie zagrożenia na niewłaściwej kondygnacji i w nieprzystosowanym do tego celu pomieszczeniu; - częstym problemem jest brak oddzielenia pod względem pożarowym przestrzeni ZL i PM... Obecnie inżynieria bezpieczeństwa pożarowego nie musi być przyczyną szpecenia projektu dodatkowymi ściankami, mniejszymi oknami, ograniczeniem w stosowaniu wielu materiałów. Najlepszym przykładem są wielokondygnacyjne galerie handlowe, posiadające otwarte przestrzenie, atria, dużą ilość przeszkleń i strefy pożarowe o olbrzymich i ponadnormatywnych powierzchniach. Aby osiągnąć właściwy cel, który dodatkowo nie będzie znacząco podwyższał kosztów, należy już w początkowej fazie projektu współpracować ze specjalistą ds. bezpieczeństwa pożarowego. Należy wtedy ustalić: - zagrożenia pożarowe, wybuchowe, chemiczne; - odpowiednio podzielić budynek na strefy pożarowe z doborem zabezpieczeń ppoż.; - ocenić, czy w budynku nie występują zagrożenia wybuchowe oraz wyznaczyć drogi i kierunki ewakuacji. Architekt dzięki takiej "mapie" może na bieżąco korygować te idee, wybierając możliwości alternatywne, korzystniejsze dla wizji i portfela inwestora, np.: - unikanie mieszania przestrzeni ZL i PM, których nie da się ze sobą funkcjonalnie powiązać, gdyż istnieje wtedy konieczność wydzielania ich pożarowo; - duży dylemat - mniejsze strefy pożarowe, czy oddymianie oraz stałe urządzenia gaśnicze, wodne (ubezpieczyciele preferują mniejsze strefy pożarowe, ale czasem chętnie widzą instalacje tryskaczowe czy zraszaczowe); - budynek wielokondygnacyjny, którego wysokość wynosi 13,5 m, musi posiadać wydzielone pożarowo klatki schodowe dla celów ewakuacji wraz z ich oddymianiem, a budynek o wysokości 11,90 m nie. Czasem tę wartość można zmniejszyć...
dla